banner246

banner176

banner242

banner184

banner191

banner148

banner179

banner145

banner182

banner263

05.09.2014, 11:42 31950

Ekime hazan,hazana hüzün yakışır.

Ekime hazan,hazana hüzün yakışır.

 

Bu sabah çok erken uyandım. Geceden yağmış bir yağmurun ıslak serinliği vardı etrafta.

Balkona çıktım, yeni bir gün doğuyordu. Her defasında yeni, her defasında tazeydi doğan gün. Her defasında da kuşlar ötüyordu.

Hareketsiz bir şekilde oturarak kendimi dinledim. Kanatlanmış gibi hızla akıp giden bir yaşam ve sessizliğin derinliğinde bir yalnızlık yarasıydı hissettiklerim.

Bir de özlem… 

Şu sıralarda, hareketli ve üretken günlerimi özlüyorum. Yaşam önde, biz peşinde koştuğumuz dönemleri. Sürekli bir şeyler kaçırıyormuşçasına telaşlı yaşamayı, yağmur altında ıslandığım günleri, deniz kokusunu özlüyorum.

Çılgınca kabarıp köpüren dalgaları, yaşamın çığlığı gibi yankılanan rüzgârları, alınan fırtına ihbarı ile eksik bir şeyler yapıp yapmadığımızın telaşını özlüyorum.

Özlerken de hüzünleniyorum…

Ne demişler eskiler;

“Ekime hazan, hazana da hüzün yakışır”.

Eee, bu yaşta ve bu mevsimde, huzura giden yol da hüzünden geçer.

Önce elde edemediklerine hüzünlenirsin, sonra da zamanın ne çabuk geçtiğine. Gün gelip geriye baktığında ise, tekdüze sürdürülmüş bir yaşamında, hüznünden başka bir şey bulmanın mümkün olmadığını görürsün.

 

Gitmek istiyorum bir yerlere.

Uzaklara.

Asırlık gövdeleriyle bir şeyler anlatmak isteyen zeytin ağaçlarının boy verdiği deniz kıyılarına.

Gidiyorum gitmesine de, çok kalamıyorum!

Aktif çalışma hayatına son veren insanı, evi kendine çekiyor sanki. Çalışma hayatı boyunca taşıdığı coşkulu edadan sıyrılıp, kendi kabuğuna dönüş yapan salyangoz misali, içine kapanmayı seviyor insan o döneminde.

Neden acaba? Neden içine kapanır insan?

Hüznü kendine yakıştıran bir adamın coşkuyu hissetmesi zordur da ondan mı?

Yoksa hayatının sonbaharında, ilkbaharı kucaklarken, gayri ihtiyari “Acaba kaç tane daha ilkbahar göreceğim?” diye hesap yaptığın için mi?

 

Yaklaşık 40 yıldır aynı mesleğin içindeyim.

Bir işe yaramaya çalışılan epey uzun bir süre.

Bir ömür...

Hep kendini ispat duygusu, hep adam yerine koyulma arzusu. Çalışmamı beğensinler, ismim camiada bilinsin, ciddiye alsınlar.

Bir de aman kovulmayayım…

Hayatımda hiçbir şeye, mesleğime olduğum kadar sadık olmadım. Bununla da gurur duyuyorum. Heyecanımın azaldığını hissettiğim an, yine mesleğime duyduğum saygıdan, “tamam” dedim. “Buraya kadar!..”

40 yıllık bir hizmetten sonra ne ister insan?

Devletin sağladığı olanaklarla yaşam kalitesi çok değişmeden, ailesi ve özellikle de dünya tatlısı torunlarıyla birlikte sakin bir hayatın keyfini çıkarmak ister, değil mi?

Ne yazık ki, Türkiye’de bunun mümkün olamadığını, ancak şimdi, bu kadar geç vakitte öğrenebildim.

Bu kadar yıl, yöneticilik kazancıyla yaşamını şekillendirdikten sonra, devletin sana uygun gördüğü on kat daha düşük maaşla yaşamak zorunda kalındığında, değişmek de kaçınılmaz oluyor. Büyük bir sitede otururken sıradan bir apartmanın üçüncü katına geçen bir aile, yaşamını değiştirmek zorunda kalıyor elbette. Arabasına binip işe gitmekle, otobüse binip para yatırmaya gitmek arasında yaşamsal olduğu kadar kültürel bir fark da oluşmaya başlıyor ister istemez.

Eski olanaklarına asla kavuşamayacağını bilen insan, terk edilmişliğin orta yerinde, gecenin ayazında, sokak lambasının ışığında titreyen sahipsiz kedi yavrusu gibi hissediyor kendini.

Sahipsiz bırakılmanın anlamını da, yalnızlığı da öğreniyor.

Fırsat bulduğunda yıldızlarla konuşup, yalnızlığın, hüznün, acının resmini çiziyor.

Bir de oy kullanıyor seçimden seçime.

O kadar…

Unutulup gidiyor…

 

Bu zorunlu değişen yaşam koşulu, “aman bana dokunmayan yılan bin yaşasın” demeden, hayatı boyunca doğruları söylemenin, doğruları savunmanın, dürüst olmanın, kimsenin beş kuruşunda gözü olmadan çalışmanın bedelimi? diye düşünmeden edemiyor insan.

Hayat beni yetiştirdi, değiştirdi. Hayatı kolaylaştırmadı belki ama dünyayı anlamama yardım etti. Adaletin yerini bulduğunu görmenin sadece Tanrı’ya ait bir zevk olduğunu öğretti.

 

Tüm bu koşullara rağmen, yine de doğan günden, küçük de olsa beklediğim bir şeyler var benim. Bir gün kuşlar sabah bensiz ötene kadar da beklediğim bir şeyler olacak ve beklediğim bir şeyler olduğu sürece de yaşlanmayacağım.

Yaşlanmak beklemekten vazgeçmektir. Sabahın yeni bir şey olduğuna inanmamaktır yaşlanmak…

80 küsur yaşında düşüp kalça kemiğini kıran annem, haklı olarak biraz yakındıktan sonra iç geçirip “Oğlum yaşamak yine de güzel” diyebiliyorsa anlıyorum ki;

“Yaşamak ne güzel şey,

Anlayarak, bir usta kitap gibi,

Bir sevda şarkısı gibi,

Bir çocuk gibi şaşarak yaşamak…” (Nazım Hikmet)

Yorumlar (11)
burhan yavuzADINIZI YAZIN 8 yıl önce
sevgılı kardesım savas agzına dılıne zıhnıne saglık ne kadar guzel yazmıssın emeklılıkten sonrakı hepımızın halını ne guzel resmetmıssın

slm/burhan yavuz
Muzaffer YILMAZ 8 yıl önce
Elinize saglik. Her yazi paylastiginda biraz daha genclesir insan.
FARABİ CIHAN BOZCUK 8 yıl önce
Savas abı sevgi ve selamlarımla

Eli ne saglık. Yazılarını zevkle okuyorum.Bizim bu yastakı insanların dusuncelerine oyle guzel ısık tutmussunkı,,kendime ait cok sey buldum

Saygıları mla
Cahit İstikbal 8 yıl önce
Nasıl hatırlamazsın o türküyü,

Gök parçası, dal demeti, kuş tüyü,

Alıştığımı z bir şeydi yaşamak..



Ş imdi o dünyadan hiçbir haber yok;

Yok bize arayan, soran kimsemiz.

Öylesi ne karanlık ki gecemiz,

Ha olmuş ha olmamış penceremiz;

Akar suda aksimizden eser yok.



(C ahit Sıtkı Tarancı)


İnsan yaşlanmıyor aslında bilgeleşiyor. Süleyman Abi de bilgeleşme (filozoflaşma 1; yolunda ilerliyor.

Yaşamda peşinde koşulan şeylerin aslında hem çok anlamlı, ama aynı zamanda çok da anlamsız olduğunun ayrımına vardığında ne yapar ki insan?



Yorgunluk mudur bu? Fiziksel yorgunluk değil, görmüş geçirmiş bir gönlün dinginliği mi?



Yoksa hiç yaşlanmayan bir gönlün fizik kaidelerine isyanı mıdır?



" ;Beyhude dolandım, boşa yoruldum" der Aşık Veysel. "Benim sadık yârim kara topraktır.."



Bunu anlayan insana hüzün yakışır.

MUSTAFA ELMAS 8 yıl önce
Değerli arkadaşım;ne kadar güzel tasvir etmişsin.Yakın yaşlarda benzer hislerle dolu arkadaşın olarak katıldım.Herşeyin başı ve sonu var elbet.Bu süreçte arzular,hedefler,bek lentiler de var elbette.Çok varlıklı olmak-olmamak var.Sağlık mutluluk ,mutsuzluk da var.Ve bunların hepsini belirleyen;tercihler imiz var.Bir çoğumuz ; tercihlerini özgün,sade,ideale yakın yaşar;coşar,koşar ve duruluruz.Huzur ve güven ararız sonbahara gelince.Ben böyle istedim,böyle oldu,böyle mutluyum ;deriz bazen."Eğer değişseydim bazı değerleri "iyi para ederdi" ama iyi ki değişmedim ,"deriz.KALAN YILLARIN HUZURLA,SAĞLIKLA GEÇSİN.DİDİĞİN GİBİ OLSUN İNŞALLAH.SEVGİLER.
Şenol Üngör 8 yıl önce
Sevgili ağabeyciğim,

Her zamanki gibi kaleminizden bal damlamış yine. Ne güzel de dile getirmişsiniz bir emekçinin yaşam serüvenini ve sonbaharın getirdiklerini. Sizi birçok konuda örnek insan olarak gören bir kardeşiniz olarak, bu yazıdan da alınması gereken derslerin farkındayım.

Dah a henüz çok başında olduğunuz, yaşantının bu sonbahar mevsiminde sevdiklerinizle birlikte huzur ve mutluluk dolu günler diliyorum.

Sevgi ve Saygılarımla..



T.C.Müh.Kaptan Refik Akdoğan 8 yıl önce
Sevgili Süleyman rotayı değiştirisen ne hüzün kalır ne de hazan. Şimdi tam en verimli çağındasın. Hep aynı işi yapmak sıkıcı olduğundan ve ruhunda sonbahar olunca, hava kasvetlenince ister işstemez insan hüzünlenir. Örneğin hayatını yaz, roman yaz, sosyal çalışmalara katıl, yaşlı denizciler içşn bir huzur evi yapılması için çalışmalar yap, denizcilerimiz sosyal güvence için perişan halde, derneklerimiz sessiz ve derinden gidiyorlar suya sabuna dokunmadam. Türkçe Kur'an okuyarak dinini öğren ve sonra öğret ve anlat. Denizde çalışan genç denizciler sizin gibi deneyimlilerden yardım bekliyorlar. Hele bir dal bu işlere ne hüzün kalır ne de hazan. Bilmem anlatabildin mi sevgili kardeşim. Allah selamet ersin. www.refikakdogan.com
Halil Saraçoğlu 8 yıl önce
Bence torunlarına daha çok zaman ayır ve onları daha çok sev...



sevg i ve saygılarımla
Bütün Yorumları Görmek İçin Tıklayın
25
açık
banner260
banner102
banner85
Namaz Vakti 22 Mayıs 2022
İmsak 03:43
Güneş 05:34
Öğle 13:06
İkindi 17:03
Akşam 20:28
Yatsı 22:10
Günün Karikatürü Tümü