banner246

banner176

banner242

banner191

banner148

banner179

banner248

banner145

30.10.2008, 23:02 16853

Aydınlık Koyunda Sonbahar...

Sonbaharda bir başka güzeldir İstanbul.

Güzel olmasına güzeldir de, hüzündür, acıdır aynı zamanda…

Rüzgarda savrulan sararmış yapraklar ve karanlık yağmurlar seneler öncesine,
doğumun yaşamla kesiştiği Aydınlık Koyu’na götürür beni…
Çamur deryasında iş arayan insanlarla birlikte olurum,
her türlü güvenlikten yoksun çalışmaya razı…
İşini kaybetme korkusunun ölüm korkusunun önüne geçtiği yerlerde olurum.

Başımı gökyüzüne çevirip bakarım… Bulut sürülerinin dağların üzerinden geçişini seyrederim…
Acının her şeyi gökyüzünün sayfalarında yazılıdır aslında.
Acı, kafası kanayan İbrahim Usta’dır benim için… Hüzün ay sonunda imzalanan bordrodur…
Sonbaharın soluk alıp verdiği İstanbul’un güzelim ”Aydınlık Koyu”nda zamanla yarışır gibiyim.
Bir iç çekiş, bir yakınma!
Yağmurlu bir sabahın ilk ışıklarında ayaküstü çay ve poğaçayla karın doyuran işçiler.

Oturup ne yazmalıyım demenin anlamı yok!
Yaşama dair, insanlığa dair, aşka, sevgiye, hüzne, acıya dair çok şey var yazacak.
Kaynakçıları da yazabilirim, taşçıları da, ne bileyim en uzak kapalı alanlarda boya yapan boyacıları da.
Gençleri de yazabilirim aslında… Sosyal faaliyeti yalızca karın doyurma sanan gençleri…
Binlerce genç, yaşlı işçilerden söz edebilirim.
Bir odada on kişi birlikte yaşayan, üretime doğrudan katkı sağlayan…

Akşam işyerinden çıkıp sahil yolundan eve giderken güneşin batışını seyredersen rahatlıyorsun.
Ben de öyle yapıyorum.
Yaşamı kucaklayan masmavi gökyüzünün kızıla dönüşüne tanık oluyorum.
Gözlerimi yumuyor, derin derin nefes alıyorum.
Umutsuzluğun kol gezdiği bu topraklarda ne çalışanın ne de üretilenin kıymetini bildik.
Birini koruduğumuzu zannederken ötekinden olduk.
İşçi olmayınca üretmek mümkün olmuyor, üretim olmayınca işçinin olmayacağı gibi…
Bilemedik…

Aydınlık Koyu’nun derinliğinde acıları ve hüzünleri toplayan insanlar,
umutsuz bakışlar görüyorum. Tıpkı on sene öncesi gibi…
Eve iş bulamadan gidenler için akşam acıdır, hüzündür….

Ellerim ceplerimde dolaşıyorum…
Sabah yağmurluydu Aydınlık Koyu, öğleden sonra kurşuni bulutlar dağıldı…
Masmavi gökyüzü altında dolaşırken bir haber geldi…
“Bir Tersane daha kapandı !..”
Tarifsiz bir hüzün çöktü içime…
En az bin insan yüreklerini kavrayan bir yumrukla dönecekler evlerine…

Üretim durmasa, insanlar ölmese, yaşam alabildiğine çoğalsa, çevremi mutluluğun o bilinen kokusu sarsa.

 Çok bir şey mi istediğim…

Yorumlar (3)
AYNUR, DEMİRCİOĞLU 13 yıl önce
YAZINIZI OKURKEN KAYGILARINIZA HAK VERMEMEK ELDE DEĞİL DÜNYAMIZIN,BİR ÇEŞİT KAOSA SÜRÜKLENİYORMUŞ HİSSİNE KAPILDIĞIMIZ BU GÜNLERDE DAHA ÇOK UMUDA İHTİYACIMIZ VAR,YİNEDE GÖNLÜ İYİYE İYLİKLERE AÇIK OLMALI İNSANIN BAZEN UMUDUN BİTTİĞİ YER ÇIKIŞIN BAŞLANGICI OLUR ÖYLE YA EN DİP NOKTADA AYAĞIMIZLA YAPTIĞIMIZ BİR VURUŞ BİZİ YUKARIYA HAYATA IŞIĞA UMUDA MUTLULUĞA YAŞAMA MUTLULUĞUNA ULAŞTIRIR,YAŞADIĞIMIZ DÜNYADA UMUDUN HİÇ BİTMEDİĞİNE İNANIRIM BU İNSANIN SAFLIKLA SUÇLANMASINA NEDEN OLSADA İLERLEMENİN GELİŞMENİN İNSAN OLMANIN GÜCÜ BU KESİNTİSİZ İNANCA BAĞLIDIR ,ELİNİZE SAĞLIK BİR SONRAKİ YAZINIZI UMUTLA BEKLİYORUM UMUTLARINIZIN GERÇEKLEŞMESİ DİLEĞİYLE,
NECLA HAZİNEDAR 13 yıl önce
AYDINLIK KOYUNDAKİ SONBAHAR'IN SİZ VE SİZİN GİBİ DÜŞÜNEN İNSANLAR OLDUĞU SÜRECE YAZ'A DÖNÜŞECEĞİ UMUDUNU YİTİRMEK İSTEMİYORUM.BUNUN NE KADAR ZOR, UZAK VE ERİŞİLMEZ OLDUĞUNU DÜŞÜNDÜĞÜMÜZ ŞU GÜNLERDE İŞSİZ, AŞSIZ,UMUTSUZ VE MUTSUZ İNSAN KALMAMASI DUYGU VE DÜŞÜNCESİYLE KALEMİNİZE SAĞLIK DİYORUM.



Ayben Kalaycıoğlu 13 yıl önce
Yaşamı kucaklayan masmavi gökyüzü ve mutluluğun bilinen kokusu!

Hüzün dolu bir yazı olmasına rağmen kocaman bir umut ve mutluluk kütlesine çarpmış gibi hissetmeme neden oldu bu iki cümle.Sıcacık,samimi ümitli bir yazı benim için,çünkü sizin gibi insanlarla aynı dünyayı paylaşıyoruz...ruhunuza sağlık.
banner255
9
parçalı az bulutlu
banner102
banner85
Günün Karikatürü Tümü